نمونه‌هائى از آن‌ها مىباشد : 1 - در « صحيح » بخارى ، و مسلم ، و « سنن » ابوداود ، و ترمذى ، و ابن ماجه ، « موطاء » مالك ، اين روايت آمده است كه ما عيناً آن را از « صحيح » بخارى نقل مىكنيم . خليفه عمر بن خطاب روايت كرده است كه : خداوند محمد را برانگيخت و قرآن را بر او نازل فرمود در ميان آيات آن ، آيهء رجم وجود داشت كه ما آن آيه را خوانده و تعقل و درك كرده‌ايم . رسول خدا ، و بعد از او ما ، با اتكاء به همان آيه ، رجم ، « سنگ‌سار كردن » را انجام داده‌ايم . اينك از آن بيم دارم كه با گذشت روزگار كسى بگويد : به خدا سوگند كه آيهء رجم را در كتاب خدا نديده‌ام ! و مردم بر اثر ترك اين واجب خدائى به گمراهى افتند ، در صورتى كه به موجب كتاب خدا حد رجم در زناى محصنه واجب شده است « 1 » . . . دنبالهء اين روايت را درمورد آيهء خيالى رجم عمر ، ابن ماجه چنين آورده است : ما آيهء رجم را چنين مىخوانديدم : الشَّيْخُ وَ الشَّيْخَةُ إِذَا زَنَيَا فَارْجُمُوهُمَا الْبَتَّةَ ! زن و مردى چون مرتكب زنا شدند ، بايد كه ايشان را سنگ‌سار كنيد . همين مطلب در « موطاء » مالك چنين آمده است : ما آن را اين‌طور مىخوانديم : الشَّيْخُ وَ الشَّيْخَةُ فَارْجُمُوهُمَا الْبَتَّةَ . « 2 » و باز در همان حديث ، در « صحيح » بخارى و « مسند » احمد از قول خليفهء دوم آمده است كه ما اين آيه را در كتاب خدا مىخوانديم :

--> ( 1 ) . عن الخليفه عمر بن الخطاب قال : إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّداً وَ أَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ الل‌َهُ آيَةَ الرَّجْمِ فقرأناها وَ عَقَلناها وَعَيْنَاهَا وَ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ « ص » وَ رجمنا بَعْدَهُ فَأَخْشَى أَنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَّمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَ اللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةُ الرَّجْمِ فى كِتَابِ اللّه فَيَضِلُّوا بتَرّكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ وَ الرَّجْمُ فى كِتَابَ اللَّهِ حَقَّ عَلَى مَنْ زَنَى إذَا أُحْصِنَ . . . ( 2 ) . قَريب به همين مضمون در « مسند » احمد ( 5 / 132 ) از طريق ابى بن كعب ، و در ( 5 / 183 ) از طريق زيد بن ثابت انصارى نقل شده است .